Wrzody żołądka leczono w zależnośc od rozwoju medycyny. Początkowo była dieta. Następnie leczono wrzody sodą, która zdarza się, że wciąż jest stosowana z pozytywnym rezultatem jako łagodząca objawy. W następnym etapie pokazały się leki zobojętniające kwaśny sok żołądkowy, określany jako główna przyczyna choroby wrzodowej. Dopiero w drugiej połowie XX wieku pokazały się leki zmniejszające poziom kwasu w żołądku. Współcześnie zajmują one czołowe miejsce w leczeniu. I wreszcie, pod koniec lat osiemdziesiątych, po wyizolowaniu przyczyniającej się do powstania choroby wrzodowej bakterii Helicobacter pylori możliwe stało się rozpoczęcie leczenia jej antybiotykami.

Poza leczeniem lekami stosowane jest także leczenie operacyjne, opierające się na częściowej resekcji żołądka. Metodę tę zaleca się w sytuacjach powikłań, kiedy niemożliwe jest opanowanie innymi sposobami krwawienia.

Choroba wrzodowa dotyczy co dziesiątego dorosłego. Pojawia się także u dzieci, też u noworodków, chociaż w takich okolicznościach powodem wrzodów jest stres okołoporodowy. U starszych dzieci, dokładnie tak samo jak u dorosłych, podstawową przyczyną jest bakteria Helicobacter pylorii. Choroba wrzodowa ma tendencje do nawrotów, choć od czasu wprowadzenia leczenia antybiotykami u tych pacjentów ilość, częstotliwość i jakość nawrotów zmalała. Owrzodzenie żołądka i dwunastnicy niesie ze sobą czasami groźne dla życia powikłania. Najczęstszym jest krwawienie. Może być na tyle duże, że wywoła krwiste albo fusowate wymioty (jak fusy od kawy). Bardzo często natomiast jedynym objawem krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego są smoliste (czarne) stolce. Ciche pokrwawianie niezauważone przez chorego może wywołać niedokrwistość, a wtedy konieczne jest dodatkowe leczenie.

Choroby wrzodowej w żadnym wypadku nie można lekceważyć i leczyć się na swoją rękę.